1. Ignacy Zakrzewski-Wyssogota
   (od 16 kwietnia 1792 roku do 25 sierpnia 1792 roku). Jego prezydentura przypadła na jeden z najtrudniejszych okresów w historii naszego miasta

2. Józef Michał Łukasiewicz
   (od 30 sierpnia 1792 roku do 20 marca 1793 roku). Łukasiewicz wywodził się ze starej, zamożnej rodziny polsko-ormiańskiej. Pochodził z Kamieńca Podolskiego

3. Andrzej Rafałowicz
   (od 21 marca 1793 roku do 17 kwietnia 1794 roku). Bankier i kupiec, posiadacz wielu posesji w Warszawie, tartaku i fabryki, ustosunkował się bardzo wrogo do Powstania Kościuszkowskiego

4. Ignacy Zakrzewski-Wyssogota
   (od 17 kwietnia 1794 roku do 3 listopada 1794 roku). Przywrócony na funkcję gdy wybuchła Insurekcja Kościuszkowska

5. Józef Michał Łukasiewicz
   (od 20 listopada 1794 roku do 25 lipca 1796 roku). W tym czasie Warszawa została przekazana przez okupacyjne władze rosyjskie stronie pruskiej, stając się prowincjonalnym miastem Prus Zachodnich

6. Andrzej Rafałowicz
   (od 20 listopada 1794 roku do 25 lipca 1796 roku). 25 lipca 1796 roku musiał ustąpić miejsca urzędnikowi pruskiemu

7. Franz Schimmelpfennig von der Ove
   (od 25 lipca 1796 roku do 23 kwietnia 1799 roku). Wraz z jego wyborem rozpoczął się dla Warszawy okres pruskiego panowania

8. Friedrich Georg Tilly
   (od 23 kwietnia 1799 roku do 27 listopada 1806 roku). Tilly był pruskim oficerem, który w 1794 roku, brał udział w oblężeniu Warszawy

9. Joachim Moszyński
   (od grudnia 1806 roku do 21 lutego 1807 roku). Wraz z upadkiem Prus i utworzeniem z ziem drugiego i trzeciego zaboru Księstwa Warszawskiego zmienił się również prezydent stolicy

10. Paweł Bieliński
    (od 17 kwietnia 1807 roku do 4 lipca 1807 roku). W trakcie jego kadencji rozpoczęła się na praskim brzegu Wisły budowa wielkich fortyfikacji, które ochraniać miały miasto przed atakiem ze wschodu

11. Stanisław Węgrzecki
    (od 4 lipca 1807 roku do grudnia 1815). Był Jakobinem, zwolennikiem radykalnych zmian społecznych i ustrojowych. W czasie Powstania Kościuszkowskiego aktywnie uczestniczył w Insurekcji Warszawskiej

12. Karol Woyda
    (od 6 stycznia 1816 roku do 30 listopada 1830 roku). Brał czynny udział w ruchu wolnomularskim. Za lojalizm i służalczość wobec władz carskich został znienawidzony przez społeczność warszawską

13. Stanisław Węgrzecki
    (od 30 listopada 1830 roku do 26 czerwca 1831 roku). Poważany i ceniony także jako znakomity prawnik. Był jednym z wielkich prezydentów Warszawy

14. Jakub Ignacy Łaszczyński
    (od 17 czerwca 1831 roku do 1837 roku). Nie był zwolennikiem Powstania Listopadowego, dlatego też władze rosyjskie pozostawiły go na stanowisku po jego upadku

15. Aleksander Graybner
    (od 1837 roku do 9 listopada 1847 roku). Za jego czasów Warszawa, brudne, zniszczone przez wojny i zatłoczone miasto, zaczęła zmieniać się w prawdziwie europejski ośrodek administracyjny i gospodarczy

16. Teodor Andrault de Langeron
    (od 10 listopada 1847 roku do lutego 1862 roku). Choć posłuszny i lojalny wobec cara, uczynił jednak dla Warszawy wiele dobrego

17. Kazimierz Woyda
    (od lutego 1862 roku do 15 sierpnia 1862 roku). Realizował plany rozwoju Warszawy, reorganizacji samorządu, administracji i rozbudowy urządzeń komunalnych

18. Zygmunt Wielopolski
    (od 16 sierpnia 1862 roku do 18 września 1863 roku). Został mianowany na miejsce Kazimierza Woydy przez swego ojca - Aleksandra Wielopolskiego - po to, by prezydentem miasta został ktoś będący zwolennikiem ugody z caratem

19. Kalikst Witkowski
    (od 16 września 1863 roku do 1 października 1875 roku). Ten rosyjski generał zapisał się w dziejach Warszawy raczej ponuro

20. Sokrates Starynkiewicz
    (od 18 listopada 1875 roku do 6 października 1892 roku). Położył wielkie zasługi dla rozbudowy i uporządkowania miasta. Za jego prezydentury znacznie wzrosły dochody kasy miejskiej bez zwiększania obciążeń podatkowych mieszkańców

21. Nikołaj Bibikow
    (od 6 października 1892 roku do 29 czerwca 1906 roku). Podczas rewolucji 1905 roku zgodził się na wprowadzenie języka polskiego do urzędów, a także na umieszczenie w ratuszu polskich napisów

22. Wiktor Litwiński
    (od lipca 1906 roku do 26 kwietnia 1909 roku). Zasłynął jako jeden z najgorszych prezydentów miasta. Warszawa znowu zaczęła być brudna i zaniedbana

23. Aleksander Miller
    (od 4 września 1909 roku do 4 sierpnia 1915 roku). Jako prezydent kontynuował rozbudowę elektrycznej sieci tramwajowej

24. Zdzisław Lubomirski
    (od 5 sierpnia 1916 roku do 6 października 1917). Jako prezydent utworzył organizacyjne formy samorządu (zależnego od niemieckich władz okupacyjnych). Próbował walczyć z bezrobociem poprzez inicjowanie robót publicznych

25. Piotr Drzewiecki
    (od 28 listopada 1921 roku do 7 grudnia 1922 roku). Z wykształcenia był prawnikiem, ukończył studia w Petersburgu, od 1903 roku prowadził w Warszawie kancelarię adwokacką. Był także działaczem społecznym

26. Stanisław Nowodworski
    (od 7 grudnia 1922 roku do 22 czerwca 1927 roku). Za jego prezydentury opanowano skutki inflacji w gospodarce miejskiej, rozbudowano znacznie przemysł i usługi, rozwinięto budownictwo mieszkaniowe na Mokotowie, Żoliborzu, Grochowie i Saskiej Kępie

27. Władysław Jabłoński
    

28. Zygmunt Słomiński
    (od 7 lipca 1927 roku do 2 marca 1934 roku). Był założycielem Zakładu Oczyszczania Miasta, organizatorem akcji Warszawa czysta i budowy miejskich szaletów. Za jego prezydentury gruntownie przebudowano i zmodernizowano gazownię miejską

29. Marian Kościałkowski-Zyndram
    (od 2 marca 1934 roku do 28 czerwca 1934 roku). Był podpułkownikiem Wojska Polskiego, politykiem związanym z obozem Józefa Piłsudskigo, współzałożycielem POW, komendantem warszawskiego oddziału lotnego

30. Stefan Starzyński
    (od 2 sierpnia 1934 roku do 27 października 1939 roku). Był inicjatorem rozbudowania urządzeń komunalnych, miejskiej sieci komunikacyjnej. Za jego kadencji wzrosła liczba szkół publicznych, instytucji opieki społecznej i ochrony zdrowia

31. Julian Kulski
    (od 28 października 1939 roku do 1 sierpnia 1944 roku). Mianowany przez Niemców Komisarycznym Burmistrzem Warszawy. Pełnił tę funkcję, za zgodą i w porozumieniu z ruchem oporu, do sierpnia 1944 roku

32. Marceli Porowski
    (od 5 sierpnia 1944 roku do 2 października 1944 roku). Mianowany prezydentem miasta czasie Powstania Warszawskiego. Brał udział w walkach powstańczych na Starym Mieście i Śródmieściu. Stracił urząd wraz z upadkiem powstania

33. Marian Spychalski
    (od 18 września 1944 roku do marca 1945 roku). W czasie okupacji brał udział w pracach projektowych przygotowujących w konspiracji powojenną odbudowę Warszawy

34. Stanisław Tołwiński
    (od 5 marca 1945 roku do 23 maja 1950 roku). Działacz socjalistyczny i komunistyczny. Był współzałożycielem i członkiem zarządu Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej

35. Jerzy Albrecht
    (od 23 maja 1950 roku do 14 maja 1956 roku). Był przewodniczącym Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy (w tym okresie nie było stanowiska prezydenta)

36. Janusz Zarzycki
    (od 14 maja 1956 roku do 17 grudnia 1956 roku). Ukończył Politechnikę Warszawską, był architektem. Pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy

37. Zygmunt Dworakowski
    (od 17 grudnia 1956 roku do 5 maja 1960 roku). Pełnił funkcję przewodniczącegi Prezydium Rady Narodowej miasta Warszawy

38. Janusz Zarzycki
    (od 5 maja 1960 roku do 29 grudnia 1967). Ponownie pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy

39. Jerzy Majewski
    (od 29 grudnia 1967 roku do 9 grudnia 1973). Absolwent Politechniki Warszawskiej, inżynier. Był przewodniczącym Prezydium Rady Narodowej Warszawy

40. Jerzy Majewski
    (od 13 grudnia 1973 roku do 18 lutego 1982 roku). Od 13 grudnia 1973 roku pełnił funkcję Prezydenta miasta

41. Mieczysław Dębicki
    (od 18 lutego 1982 roku do 5 grudnia 1986 roku). Był komisarycznym prezydentem miasta. W okresie stanu wojennego rozwiązał organizacje i związki twórcze

42. Jerzy Bolesławski
    (od 5 grudnia 1986 do 30 stycznia 1990 roku). Absolwent Politechniki Warszawskiej. Był działaczem organizacji młodzieżowych, a następnie PZPR

43. Stanisław Wyganowski
    (od 27 stycznia 1990 do roku do 5 października 1994 roku). Absolwent Szkoły Głównej Handlowej, urbanista, ekonomista. Był aktywnym działaczem Komitetów Obywatelskich i członkiem Rady Programowej Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej

44. Mieczysław Bareja
    (od 5 października 1994 roku do 3 listopada 1994 roku). Magister historii, absolwent wydziału prawa, pracownik sądownictwa. Działacz Stronnictwa Demokratycznego

45. Marcin Święcicki
    (od 3 listopada 1994 roku do 30 marca 1999 roku). Absolwent Wydziału Ekonomii Politycznej UW. Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, następnie Unii Demokratycznej, od 1993 roku należy do Unii Wolności

46. Paweł Piskorski
    (od 30 marca 1999 roku do 14 stycznia 2002 roku). Mgr historii, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1990 - 1994 należał do Kongresu Liberalno-Demokratycznego, następnie do Unii Wolności. Od stycznia 2001 roku jest uczestnikiem Platformy Obywatelskiej

47. Wojciech Kozak
    (od 14 stycznia 2002 r. do 18 listopada 2002 roku). Mgr inż. telekomunikacji po Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. W samorządzie warszawskim od 1994 r.

48. Lech Kaczyński
    (od 18 listopada 2002 r. do 22 grudnia 2005 roku). Dr hab. prawa pracy, ukończył Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Działacz opozycyjny, Poseł i Senator na Sejm RP, Prezez Najwyższej Izby Kontroli, Minister Sprawiedliwości. Wybrany Prezydentem Miasta w wyborach bezpośrednich, w którch na niego głosowało 335.262 osób (70,54 proc. głosujących)

49. Mirosław Kochalski
    (od 9 lutego 2006 r. do 20 lipca 2006 roku) Prezes Rady Ministrów wyznaczył Pana Mirosława Kochalskiego do pełnienia funkcji Prezydenta m.st. Warszawy, do czasu objęcia obowiązków przez nowo wybranego Prezydenta m.st. Warszawy.

50. Kazimierz Marcinkiewicz
    (od 20 lipca 2 006 roku) Prezes Rady Ministrów wyznaczył Pana Kazimierza Marcinkiewicza do pełnienia funkcji Prezydenta m.st. Warszawy, do czasu objęcia obowiązków przez nowo wybranego Prezydenta m.st. Warszawy.

51. Hanna Gronkiewicz-Waltz
    26 listopada 2006r. została wybrana w wyborach samorządowych na stanowisko Prezydenta m.st. Warszawy (52,8 % głosów).
    Profesor prawa, w latach 1992-2000 prezes Narodowego Banku Polskiego, w latach 1998-2000 przewodnicząca Rady Polityki Pieniężnej, w latach 2001-2004 wiceprezes Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, posłanka na Sejm RP w latach 2005-2006. Zaprzysiężona na Prezydenta m.st. Warszawy 2 grudnia 2006 r.

<<powrót